مربی اسکیت پسرم دختری حدودا 27 یا 26 ساله است.دیروز برای اینکه کودکم را راضی کند تا بدون گرفتن دست او حرکت کند گفت:تو پسری .نباید بترسی .دخترا می ترسن"نمی دانم من چگونه می توانم فرزندم را به دور از این کلیشه های جنسیتی که هر روز از جایی سرک می کشند و خود را به پسرکم نشان می دهند پرورش دهم؟آیا واقعا من این قدر توانا هستم تا پسری تربیت کنم که بداند حق دارد بترسد،گریه کند ،عروسک بازی کند.و بیاموزد دخترها ترسو نیست ،گریه نمی کنند و بسیاری از آنها هم ماشین بازی را دوست دارند.
۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۲, چهارشنبه
از دیگران
دلم نیومد لذت خوندن این مطلب رو با شما تقسیم نکنم:براي سيمين دانشور كه اين روزها با او زندگي مي كردمhttp://anidalton.blogfa.com/post-667.aspx
۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۰, دوشنبه
هزینه برابری
چند روز پیش موکلم به همسر معتادش 2 میلیون تومان پرداخت کرد و مهریه اش را هم بخشید تا وکالت در طلاق بگیرد.(البته در آخرین لحضات به من اطلاع داد و تلاشهای من برای پشیمان کردش راه به جایی نبرد. با گریه می گفت خسته ام و می خواهم هرچه سریعتر تمام شود)او امروز طلاق گرفت. و من ماندم و این اندیشه که یک زن برای آنکه حقی برابر با همسرش داشته باشد چقدر باید هزینه پرداخت کند؟حقی که قانونگذار به راحتی می توانست در اختیار او بگذارد....
۱۳۸۹ اردیبهشت ۱۸, شنبه
بدون شرح!!!!
1. اگر حق طلاق رابه زنها بدهيم، همه مردها مجرد خواهند ماند!
سرپرست شوراي حل اختلاف خانواده در تهران كه در برنامه بحث روز راديو تهران شركت بود، گفت: با توجه اينكه زنان هشتاد درصد متقاضيان طلاق را تشكيل ميدهند، اگر حق طلاق رابه آنها بدهيم، همه مردها مجرد خواهند ماند.«فريدون اميرآبادي» علت اصلي همه اختلافات خانوادگي را «توقعات نابجاي زن» دانست و ده سال اول زندگي را دوران شناخت طرفين از يكديگر خواند. وي تاكيد كرد: اگر حق طلاق را به زنان بدهيم هيچ مردي روز خوش نخواهد ديد.سرپرست شوراي حل اختلاف خانواده در تهران صدور حكم طلاق به خاطر اعتياد مرد را «يك اصل منسوخ شده» دانست و گفت: در كشور چهار ميليون معتاد داريم در صورتي كه بسياري از اعتيادها به زندگي لطمه نميزند بلكه اعتياد بايد مخل زندگي باشد، بهتر است زنان با اين مسئله كنار بيايند تا مردها هم بتوانند با خيال راحت اعتياد خود را ترك كنند.
2. متکی: با جدیت نقض حقوق بومیان و زنان در کانادا را پیگیری می کنیم !!!متکی در خصوص اظهارات وزیر امور خارجه کانادا پیرامون انتخاب جمهوری اسلامی به عضویت کمیسیون مقام زن سازمان ملل گفت: رویکردهای مقامات کانادا نسبت به حقوق بشر همواره ناشی از اغراض سیاسی و القائات محافل مشکوک و تامین کننده امیال صهیونیست ها بوده است.سایت حکومتی مهر: منوچهر متکی با ابراز تاسف از موضع غیر منطقی دولت کانادا در این زمینه، این رویکرد منفی را به مفهوم عدم بردباری اتاوا نسبت به رای اجماعی کشورهای حامی عضویت جمهوری اسلامی در کمیسیون ارزیابی کرد.وی عضویت جمهوری اسلامی در کمیسیون مقام زن و سایر نهادهای سازمان ملل را گام مثبتی در جهت توجه جامعه جهانی به ضرورت مشارکت معیارهای فرهنگی مختلف از جمله فرهنگ غنی اسلامی در مسیر مسئولیت حقوق بشر و اذعان به اهمیت نقطه نظرات حقوق بشر جمهوری اسلامی دانست.متکی با تاکید حضور فعال جمهوری اسلامی در مجامع بین المللی حقوق بشری، مجمع کاری بومیان و کمیسیون مقام زن گفت: پیگیری نقض حقوق بومیان و زنان اقلیت های قومی در کشورهای ناقض حقوق آنها از جمله کانادا از محورهای مورد توجه جامعه جهانی است که جمهوری اسلامی با جدیت آنها را پیگیری خواهد نمود.
پسرها با هوشترن!
پسر ها باهوشترند
کودک 4.5 ساله ام را به کلاس اسکیت برده ام.و او غرق لذت از یادگیری این ورزش است.اولین بار که توانست به تنهایی بایستد برق پیروزی را به وضوح می توانستم در چشمهایش ببینم.و من گویی کودکم دوباره به راه افتاده باشد هیجان زده و با فریاد برایش دست می زدم.دختری در همین سن و سال هم در زمین بازی بود که به نظر می آمد جلسه 4 آموزش را می گذراند و به نظر من خیلی خوب تعادل داشت و حرکت می کرد.پدرش در کنار زمین در حال نگاه کردن به پسرم که جلسه دومش بود،با حسرت گفت:پسرها خیلی باهوشترند.خیلی سریع یاد می گیرند.با تعجب و لبخند پاسخ دادم که نه دختر شما که خیلی خوب حرکت می کند. ولی او با همان لحن پاسخ داد" نه پسر یه چیز دیگه است".خواستم بگویم علم ثابت کرده اتفاقا در این سنین سرعت دختر ها خیلی سریعتر از پسرها یاد می گیرند و پیش می روند.اما سکوت کردم.باور نمی کردم که هنوز پدران جوانی باشند که در آرزوی داشتن پسر باشند و از وجود دخترک شیرینشان لذت نبرند.و بر تعجبم زمانی افزوده شد که او از من خواست تا پسرم را به کلاس شطرنج ببرم و کارت خودش را که بر روی اون نوشته شده بود"قهرمان ملی شطرنج" به من داد.گذشت زمان در ایران تاثیر اندکی بر اصلاح افکار ما دارد.
کودک 4.5 ساله ام را به کلاس اسکیت برده ام.و او غرق لذت از یادگیری این ورزش است.اولین بار که توانست به تنهایی بایستد برق پیروزی را به وضوح می توانستم در چشمهایش ببینم.و من گویی کودکم دوباره به راه افتاده باشد هیجان زده و با فریاد برایش دست می زدم.دختری در همین سن و سال هم در زمین بازی بود که به نظر می آمد جلسه 4 آموزش را می گذراند و به نظر من خیلی خوب تعادل داشت و حرکت می کرد.پدرش در کنار زمین در حال نگاه کردن به پسرم که جلسه دومش بود،با حسرت گفت:پسرها خیلی باهوشترند.خیلی سریع یاد می گیرند.با تعجب و لبخند پاسخ دادم که نه دختر شما که خیلی خوب حرکت می کند. ولی او با همان لحن پاسخ داد" نه پسر یه چیز دیگه است".خواستم بگویم علم ثابت کرده اتفاقا در این سنین سرعت دختر ها خیلی سریعتر از پسرها یاد می گیرند و پیش می روند.اما سکوت کردم.باور نمی کردم که هنوز پدران جوانی باشند که در آرزوی داشتن پسر باشند و از وجود دخترک شیرینشان لذت نبرند.و بر تعجبم زمانی افزوده شد که او از من خواست تا پسرم را به کلاس شطرنج ببرم و کارت خودش را که بر روی اون نوشته شده بود"قهرمان ملی شطرنج" به من داد.گذشت زمان در ایران تاثیر اندکی بر اصلاح افکار ما دارد.
۱۳۸۹ اردیبهشت ۱۱, شنبه
بازی دخترونه - بازی پسرونه
دیشب همسر و پسرم در حال بازی بودن(کشتی گرفتن و حسابی بزن بزن کردن) که طبق معمول پسر نازپرورده من با اندک تلنگری به گریه افتاد و به شکایت پیش من اومد. همسرم هم ناراحت از گریه های فراوان او بازی را رها کرد و رفت.پسرم که پشیمان شده بود در حال خواهش بود که پدر دوباره بازی را ادامه دهد.
پدر: نه پسرم ظاهرا تو بازیهای پسرونه رو دوست نداری. بیا بشین با هم خاله بازی کنیم.
پسر:با جیغ و فریاد :مگه من دخترم؟ من دوست دارم بازی پسرونه کنیم.ولی نباید منو محکم بزنی.
پدر: نمیشه.بازی پسرا اینجوریه .اگه نمی خوای بازی های دخترونه می کنیم.
و من فقط با تعجب به این مکالمه گوش می کردم و تنها تونستم بگم:پسرم بازی دختونه و پسرونه نداره.اگه الان کشتی گرفتن دوست نداری می تونیم بازی دیگه ای بکنیم .
و به فکر فرو رفتم که افکار سنتی مردانه که همه چیز را تفکیک جنسیتی می کند تا قلب و روح و جان مردان ایران نفوذ کرده است.حال هرچه قدر که روشنفکر باشند و تحصیلکرده و امروزی.و واقعا فرزند من کدام استدلال را خواهد پذیرفت؟
پدر: نه پسرم ظاهرا تو بازیهای پسرونه رو دوست نداری. بیا بشین با هم خاله بازی کنیم.
پسر:با جیغ و فریاد :مگه من دخترم؟ من دوست دارم بازی پسرونه کنیم.ولی نباید منو محکم بزنی.
پدر: نمیشه.بازی پسرا اینجوریه .اگه نمی خوای بازی های دخترونه می کنیم.
و من فقط با تعجب به این مکالمه گوش می کردم و تنها تونستم بگم:پسرم بازی دختونه و پسرونه نداره.اگه الان کشتی گرفتن دوست نداری می تونیم بازی دیگه ای بکنیم .
و به فکر فرو رفتم که افکار سنتی مردانه که همه چیز را تفکیک جنسیتی می کند تا قلب و روح و جان مردان ایران نفوذ کرده است.حال هرچه قدر که روشنفکر باشند و تحصیلکرده و امروزی.و واقعا فرزند من کدام استدلال را خواهد پذیرفت؟
اشتراک در:
پستها (Atom)